„Jestem Twoją największą fanką. Tak, na pewno jestem. I uwierz mi, drugiej takiej nie ma”.

Ranny w wypadku autor popularnej serii romansów zostaje uratowany przez mieszkającą na uboczu kobietę. Troska i opieka gospodyni kończy się, gdy czyta ona maszynopis jego nowej powieści… Twórcy BARAKAH przenieśli na deski teatralne kultowy thriller psychologiczny Stephena Kinga „Misery”.

Przenieśli akcję z lat 80. w czasy współczesne, czyli świat XXI wieku pełen hejtu, nękania, stalkerów, bo dziś przecież każdy z nas może mieć swojego psychofana. Sztuka to już nie tylko treść i forma, ale jej odbiór. Odbiorcy przez filtry emocji interpretują kolejne dzieła sztuki, swe interpretacje doprowadzając do granic absurdalnych wyobrażeń, przez co interpretacji jest wiele, ale czy każda jest bezpieczna? Czy w ogóle istnieje granica interpretacji i kiedy odbiorca przekracza ją, wchodząc na ryzykowną ścieżkę szalonej utraty poczucia rzeczywistości? Gdzie kończy się sztuka, a zaczyna życie, gdzie kończy życie, a zaczyna sztuka? Czy takie rozróżnienie wciąż istnieje? I czy naprawdę wszystko powinniśmy traktować tak serio?

Original Broadway Production Produced by Warner Bros. Theatre Ventures in association with Castle Rock Entertainment, Liz Glotzer, Mark Kaufman, Martin Shafer, Raymond Wu.

World Premiere produced at Bucks County Playhouse, New Hope, PA Jed Bernstein, Producing Director.

tłumaczenie: Jacek Kaduczak
reżyseria: Michał Nowicki
muzyka: Piotr Korzeniak (skrzypce: Viktor Cordoba Guevara)
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
video/dron/trailer: Bartłomiej Kwiatkowski
obsada: Monika Kufel, Michał Kościuk

data premiery: 10 października 2020
czas trwania: 60 minut

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

„Niebezpieczne związki” to autorska adaptacja klasycznej powieści epistolarnej Pierre’a Choderlosa de Laclos, inspirowana ikonicznymi ekranizacjami Stephena Frearsa i Miloša Formana. Twórcy przyglądają się mechanizmom manipulacji, władzy i kontroli, zadając pytanie o to, na jakich fundamentach zbudowany jest kanon europejskiej kultury i jakie ofiary zostały w niego wpisane na zawsze.

Spektakl nie tylko obnaża dworskie intrygi w świecie, w którym miłość staje się grą, a obietnica – pustym gestem, ale także otwiera nową perspektywę czytania historii. Nasza opowieść zaczyna się tam, gdzie oryginał się kończy.

W centrum wydarzeń staje Cecylia – wykorzystana, odrzucona, często pomijana bohaterka, która nieświadomie zostaje pionkiem w grze o władzę i zemstę. W spektaklu odzyskuje głos i przestrzeń, by opowiedzieć swoją wersję historii. Próba zrozumienia prawdy i zmierzenia się z oprawcami nie będzie jednak łatwa – to podróż po świecie, w którym wspomnienie i wyznanie przenikają się z fikcją.

„Niebezpieczne związki” przybierają metateatralną formę śledztwa. Widz staje się uczestnikiem procesu odkrywania prawdy, w którym zarówno bohaterowie, jak i publiczność gubią się między grą, wyznaniem a pamięcią.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

„Niebezpieczne związki” to autorska adaptacja klasycznej powieści epistolarnej Pierre’a Choderlosa de Laclos, inspirowana ikonicznymi ekranizacjami Stephena Frearsa i Miloša Formana. Twórcy przyglądają się mechanizmom manipulacji, władzy i kontroli, zadając pytanie o to, na jakich fundamentach zbudowany jest kanon europejskiej kultury i jakie ofiary zostały w niego wpisane na zawsze.

Spektakl nie tylko obnaża dworskie intrygi w świecie, w którym miłość staje się grą, a obietnica – pustym gestem, ale także otwiera nową perspektywę czytania historii. Nasza opowieść zaczyna się tam, gdzie oryginał się kończy.

W centrum wydarzeń staje Cecylia – wykorzystana, odrzucona, często pomijana bohaterka, która nieświadomie zostaje pionkiem w grze o władzę i zemstę. W spektaklu odzyskuje głos i przestrzeń, by opowiedzieć swoją wersję historii. Próba zrozumienia prawdy i zmierzenia się z oprawcami nie będzie jednak łatwa – to podróż po świecie, w którym wspomnienie i wyznanie przenikają się z fikcją.

„Niebezpieczne związki” przybierają metateatralną formę śledztwa. Widz staje się uczestnikiem procesu odkrywania prawdy, w którym zarówno bohaterowie, jak i publiczność gubią się między grą, wyznaniem a pamięcią.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

„Niebezpieczne związki” to autorska adaptacja klasycznej powieści epistolarnej Pierre’a Choderlosa de Laclos, inspirowana ikonicznymi ekranizacjami Stephena Frearsa i Miloša Formana. Twórcy przyglądają się mechanizmom manipulacji, władzy i kontroli, zadając pytanie o to, na jakich fundamentach zbudowany jest kanon europejskiej kultury i jakie ofiary zostały w niego wpisane na zawsze.

Spektakl nie tylko obnaża dworskie intrygi w świecie, w którym miłość staje się grą, a obietnica – pustym gestem, ale także otwiera nową perspektywę czytania historii. Nasza opowieść zaczyna się tam, gdzie oryginał się kończy.

W centrum wydarzeń staje Cecylia – wykorzystana, odrzucona, często pomijana bohaterka, która nieświadomie zostaje pionkiem w grze o władzę i zemstę. W spektaklu odzyskuje głos i przestrzeń, by opowiedzieć swoją wersję historii. Próba zrozumienia prawdy i zmierzenia się z oprawcami nie będzie jednak łatwa – to podróż po świecie, w którym wspomnienie i wyznanie przenikają się z fikcją.

„Niebezpieczne związki” przybierają metateatralną formę śledztwa. Widz staje się uczestnikiem procesu odkrywania prawdy, w którym zarówno bohaterowie, jak i publiczność gubią się między grą, wyznaniem a pamięcią.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

Do miłości nie wchodzi się bezkarnie.

Jak zachowujemy się w obliczu nadmiaru miłości? Takiej miłości, która podważa utarte, monogamiczne normy i stawia znak zapytania nad przyszłością struktur relacji międzyludzkich i ich definicji? Takiej miłości, której nie do końca rozumiemy, ale może pragniemy – jeśli tylko dowiemy się, na czym polega. Morze możliwości.

W norweskim filmie „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera, Julie podejmuje decyzję o zerwaniu długoletniego związku na rzecz „miłości od pierwszego wejrzenia”. Co mogłoby się stać i jak potoczyłaby się jej historia, gdyby znała pojęcie poliamorii? Inspirując się powyższą sceną, tworzymy alternatywny scenariusz, który w zabawny, miękki i subtelny sposób buduje nowy, potencjalny świat i stwarza hipotetyczne (ale możliwe!) sytuacje, grając w miłosną grę między widzem a aktorami.

Korzystając z poli(fonicznej) i metateatralnej narracji, zadajemy sobie najtrudniejsze z pytań: o poczucie przynależności, o to, w czym leży nasza wyjątkowość, oraz jak żyć w zgodzie z samym sobą i bliskimi. To spektakl o doświadczaniu tego, czego nam brakuje – wysłuchania, przytulenia, ciepła, a w końcu o poczuciu spełnienia, szacunku i dobrej komunikacji w relacjach romantycznych – nawet jeśli obejmują więcej niż dwie osoby.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.

Teatr BARAKAH bierze na deski kolejne kultowe dzieło – tym razem serial Davida Lyncha „Miasteczko Twin Peaks”. 

W spokojnym miasteczku gdzieś na północy Stanów Zjednoczonych zostaje odnalezione ciało uczennicy, Laury Palmer… Nie, nie, nie. Nas nie interesuje słynne pytanie: „Kto zabił Laurę Palmer?”. Nas interesuje, co się z nią działo wcześniej. Przenosząc świat Twin Peaks do współczesności, dekonstruujemy ludzkie relacje, analizując brak miłości między córką i ojcem czy brak oparcia w matce niczym z obrazu „Złe matki” Giovanniego Segantiniego. Czerpiemy z „Blue Velvet” i innych lynchowskich obrazów, czerpiemy z codzienności i aktualnych problemów, zastanawiamy się, na czym polega dualizm w odwiecznej wędrówce dusz pomiędzy dobrem i złem.

„Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” to nie tylko teatralna inspiracja kultową serią Davida Lyncha. To coś zdecydowanie więcej – my twin peaksowych bohaterów oraz lynchowski, surrealistyczny klimat przenosimy w inny czas i inną przestrzeń.

* Scenariusz został napisany w ramach „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”

Teatr BARAKAH bierze na deski kolejne kultowe dzieło – tym razem serial Davida Lyncha „Miasteczko Twin Peaks”. 

W spokojnym miasteczku gdzieś na północy Stanów Zjednoczonych zostaje odnalezione ciało uczennicy, Laury Palmer… Nie, nie, nie. Nas nie interesuje słynne pytanie: „Kto zabił Laurę Palmer?”. Nas interesuje, co się z nią działo wcześniej. Przenosząc świat Twin Peaks do współczesności, dekonstruujemy ludzkie relacje, analizując brak miłości między córką i ojcem czy brak oparcia w matce niczym z obrazu „Złe matki” Giovanniego Segantiniego. Czerpiemy z „Blue Velvet” i innych lynchowskich obrazów, czerpiemy z codzienności i aktualnych problemów, zastanawiamy się, na czym polega dualizm w odwiecznej wędrówce dusz pomiędzy dobrem i złem.

„Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” to nie tylko teatralna inspiracja kultową serią Davida Lyncha. To coś zdecydowanie więcej – my twin peaksowych bohaterów oraz lynchowski, surrealistyczny klimat przenosimy w inny czas i inną przestrzeń.

* Scenariusz został napisany w ramach „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”

Do miłości nie wchodzi się bezkarnie.

Jak zachowujemy się w obliczu nadmiaru miłości? Takiej miłości, która podważa utarte, monogamiczne normy i stawia znak zapytania nad przyszłością struktur relacji międzyludzkich i ich definicji? Takiej miłości, której nie do końca rozumiemy, ale może pragniemy – jeśli tylko dowiemy się, na czym polega. Morze możliwości.

W norweskim filmie „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera, Julie podejmuje decyzję o zerwaniu długoletniego związku na rzecz „miłości od pierwszego wejrzenia”. Co mogłoby się stać i jak potoczyłaby się jej historia, gdyby znała pojęcie poliamorii? Inspirując się powyższą sceną, tworzymy alternatywny scenariusz, który w zabawny, miękki i subtelny sposób buduje nowy, potencjalny świat i stwarza hipotetyczne (ale możliwe!) sytuacje, grając w miłosną grę między widzem a aktorami.

Korzystając z poli(fonicznej) i metateatralnej narracji, zadajemy sobie najtrudniejsze z pytań: o poczucie przynależności, o to, w czym leży nasza wyjątkowość, oraz jak żyć w zgodzie z samym sobą i bliskimi. To spektakl o doświadczaniu tego, czego nam brakuje – wysłuchania, przytulenia, ciepła, a w końcu o poczuciu spełnienia, szacunku i dobrej komunikacji w relacjach romantycznych – nawet jeśli obejmują więcej niż dwie osoby.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.