Repertuar:

„Czułam się jak we wspaniałej, nowej rodzinie. Nie mówiłam dużo, ale miałam, wiedziałam, że mogłabym z nimi rozmawiać o wszystkim. Heroina zrobiła z nas rodzeństwo. Wszyscy byliśmy równi. Potrafiłabym zdradzić im najskrytsze myśli. Czułam się szczęśliwa jak nigdy dotąd. Spaliśmy w jednym łóżku. Nikt mnie nawet nie dotknął. Byliśmy przecież rodzeństwem, heroinowym rodzeństwem”.

Świat może być dobry, tak mówią, tak jest nauczane. Do świata trzeba się przystosować, grać według jego reguł. To też częste. Jednak nie wszyscy potrafią. Nie każdy jest w stanie się przystosować, nie każdy potrafi znaleźć jakąkolwiek nić porozumienia ze światem, z ludźmi, z samym sobą. Nie wszyscy mają wystarczająco siły, nadziei. Niektórzy wszystko widzą poprzez ciemne okulary. Takie są dzieci z dworca ZOO. Pragną uciec, pragną bliskości, światła, co często sprawia, że parzą się albo płoną. Świat może być dobry. Kiedy się dobrze przyćpa.

„Czułam się jak we wspaniałej, nowej rodzinie. Nie mówiłam dużo, ale miałam, wiedziałam, że mogłabym z nimi rozmawiać o wszystkim. Heroina zrobiła z nas rodzeństwo. Wszyscy byliśmy równi. Potrafiłabym zdradzić im najskrytsze myśli. Czułam się szczęśliwa jak nigdy dotąd. Spaliśmy w jednym łóżku. Nikt mnie nawet nie dotknął. Byliśmy przecież rodzeństwem, heroinowym rodzeństwem”.

Świat może być dobry, tak mówią, tak jest nauczane. Do świata trzeba się przystosować, grać według jego reguł. To też częste. Jednak nie wszyscy potrafią. Nie każdy jest w stanie się przystosować, nie każdy potrafi znaleźć jakąkolwiek nić porozumienia ze światem, z ludźmi, z samym sobą. Nie wszyscy mają wystarczająco siły, nadziei. Niektórzy wszystko widzą poprzez ciemne okulary. Takie są dzieci z dworca ZOO. Pragną uciec, pragną bliskości, światła, co często sprawia, że parzą się albo płoną. Świat może być dobry. Kiedy się dobrze przyćpa.

„Czułam się jak we wspaniałej, nowej rodzinie. Nie mówiłam dużo, ale miałam, wiedziałam, że mogłabym z nimi rozmawiać o wszystkim. Heroina zrobiła z nas rodzeństwo. Wszyscy byliśmy równi. Potrafiłabym zdradzić im najskrytsze myśli. Czułam się szczęśliwa jak nigdy dotąd. Spaliśmy w jednym łóżku. Nikt mnie nawet nie dotknął. Byliśmy przecież rodzeństwem, heroinowym rodzeństwem”.

Świat może być dobry, tak mówią, tak jest nauczane. Do świata trzeba się przystosować, grać według jego reguł. To też częste. Jednak nie wszyscy potrafią. Nie każdy jest w stanie się przystosować, nie każdy potrafi znaleźć jakąkolwiek nić porozumienia ze światem, z ludźmi, z samym sobą. Nie wszyscy mają wystarczająco siły, nadziei. Niektórzy wszystko widzą poprzez ciemne okulary. Takie są dzieci z dworca ZOO. Pragną uciec, pragną bliskości, światła, co często sprawia, że parzą się albo płoną. Świat może być dobry. Kiedy się dobrze przyćpa.

Caitlyn Jenner to amerykańska osobowość medialna (znana z popularnego serialu dokumentalnego o rodzinie Kardashianów) i mistrzyni olimpijska w dziesięcioboju lekkoatletycznym mężczyzn na igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 roku oraz rekordzistka świata. Głównymi tematami spektaklu są tranzycja i przemiany głównej bohaterki na przestrzeni lat oraz to, co je motywowało wypowiedziane w konfrontacji ze swoją byłą żoną Kris Jenner, amerykańską bizneswoman i osobowością telewizyjną. Sztuka podejmie próbę odpowiedzi na często dotykające nas wszystkich pytanie: Jak pośród tych wszystkich zmian ciągle pozostać prawdziwie sobą? Ja w mojej głowie, kontra to, jak widzą mnie ludzie. Życie w zgodzie ze sobą, wyobcowanie i nieprzystawalność, ciężar unikatowości, samotność, odtrącenie, dyskryminacja, strach przed innością.

Spektakl ma charakter multidyscyplinarny, za sprawą połączenia światów teatru, sportu, dokumentu oraz muzyki. Przedstawienie jest wzbogacone nagraniami rozmów z wybitnymi postaciami polskiego sportu.

reżyseria: Michał Nowicki
scenariusz: Grzegorz Like
muzyka: Piotr Korzeniak, Natalia Stokłosa, Paweł Stus
choreografia: Agata Jędrzejczak
scenografia i kostiumy: Dominika Jaszczyńska, Barbara Doniec
kierownik budowy scenografii: Adam Hanuszkiewicz
video: Paweł Skraba 
obsada: Monika Kufel, Natalia Stokłosa, Paweł Wolsztyński

Data prapremiery: 1 września 2023
Czas trwania: 65 minut

* W materiale video i audio wykorzystano wypowiedzi: Ryszarda Katusa (brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Monachium w 1972 roku), Jacka Wszoły (mistrz olimpijski w skoku wzwyż w Montrealu w 1976 roku), Adrianny Sułek (halowa wicemistrzyni świata w pięcioboju w Belgradzie w 2023 roku).

* W spektaklu wykorzystano piosenkę Natalii Stokłosy pt. „Uchylone wieko”.

Koprodukcja z Fundacją „Serca Bicie”

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

Punktem wyjścia do spektaklu jest znany wszystkim dramat pt. „Anioły w Ameryce”. Jest on jednak jedynie inspiracją, która popchnęła twórców do stworzenia opowieści dziejącej się tu i teraz, w Polsce XXI wieku.

„Anioły w Ameryce, czyli demony w Polsce” to teatr dokumentalny. Autor scenariusza Michał Telega zaprosił do zespołu ludzi na różnych etapach swej artystycznej drogi, głównie takich, którzy dopiero ją rozpoczynają. Mierzą się z codziennością miejsc, z których pochodzą, w których dorastali, i z których wyjechali w poszukiwaniu marzeń. Scenariusz Telegi został oparty na wielu godzinach rozmów z nimi, między nimi, naszych rozmów, które stały się konfrontacjami przeżyć i doświadczeń, pełnymi emocji, które potrafią zarówno rozwalać, jak i relaksować.

Osobiste doświadczenia artystów wepchnięte w anielską strukturę to historie ukrywania się, wychodzenia z szafy, mniej i bardziej efektownych coming outów, historie osobiste i współczesne. Udokumentowane zostały nasze historie, ale przejrzeć się może w nich każdy, również Ty! Bo przecież każdy ma coś do ukrycia, z czym boi się wyjść z szafy do społeczeństwa.

„Jestem Twoją największą fanką. Tak, na pewno jestem. I uwierz mi, drugiej takiej nie ma”.

Ranny w wypadku autor popularnej serii romansów zostaje uratowany przez mieszkającą na uboczu kobietę. Troska i opieka gospodyni kończy się, gdy czyta ona maszynopis jego nowej powieści… Twórcy BARAKAH przenieśli na deski teatralne kultowy thriller psychologiczny Stephena Kinga „Misery”.

Przenieśli akcję z lat 80. w czasy współczesne, czyli świat XXI wieku pełen hejtu, nękania, stalkerów, bo dziś przecież każdy z nas może mieć swojego psychofana. Sztuka to już nie tylko treść i forma, ale jej odbiór. Odbiorcy przez filtry emocji interpretują kolejne dzieła sztuki, swe interpretacje doprowadzając do granic absurdalnych wyobrażeń, przez co interpretacji jest wiele, ale czy każda jest bezpieczna? Czy w ogóle istnieje granica interpretacji i kiedy odbiorca przekracza ją, wchodząc na ryzykowną ścieżkę szalonej utraty poczucia rzeczywistości? Gdzie kończy się sztuka, a zaczyna życie, gdzie kończy życie, a zaczyna sztuka? Czy takie rozróżnienie wciąż istnieje? I czy naprawdę wszystko powinniśmy traktować tak serio?

Original Broadway Production Produced by Warner Bros. Theatre Ventures in association with Castle Rock Entertainment, Liz Glotzer, Mark Kaufman, Martin Shafer, Raymond Wu.

World Premiere produced at Bucks County Playhouse, New Hope, PA Jed Bernstein, Producing Director.

tłumaczenie: Jacek Kaduczak
reżyseria: Michał Nowicki
muzyka: Piotr Korzeniak (skrzypce: Viktor Cordoba Guevara)
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
video/dron/trailer: Bartłomiej Kwiatkowski
obsada: Monika Kufel, Michał Kościuk

data premiery: 10 października 2020
czas trwania: 60 minut

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

„Niebezpieczne związki” to autorska adaptacja klasycznej powieści epistolarnej Pierre’a Choderlosa de Laclos, inspirowana ikonicznymi ekranizacjami Stephena Frearsa i Miloša Formana. Twórcy przyglądają się mechanizmom manipulacji, władzy i kontroli, zadając pytanie o to, na jakich fundamentach zbudowany jest kanon europejskiej kultury i jakie ofiary zostały w niego wpisane na zawsze.

Spektakl nie tylko obnaża dworskie intrygi w świecie, w którym miłość staje się grą, a obietnica – pustym gestem, ale także otwiera nową perspektywę czytania historii. Nasza opowieść zaczyna się tam, gdzie oryginał się kończy.

W centrum wydarzeń staje Cecylia – wykorzystana, odrzucona, często pomijana bohaterka, która nieświadomie zostaje pionkiem w grze o władzę i zemstę. W spektaklu odzyskuje głos i przestrzeń, by opowiedzieć swoją wersję historii. Próba zrozumienia prawdy i zmierzenia się z oprawcami nie będzie jednak łatwa – to podróż po świecie, w którym wspomnienie i wyznanie przenikają się z fikcją.

„Niebezpieczne związki” przybierają metateatralną formę śledztwa. Widz staje się uczestnikiem procesu odkrywania prawdy, w którym zarówno bohaterowie, jak i publiczność gubią się między grą, wyznaniem a pamięcią.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

„Niebezpieczne związki” to autorska adaptacja klasycznej powieści epistolarnej Pierre’a Choderlosa de Laclos, inspirowana ikonicznymi ekranizacjami Stephena Frearsa i Miloša Formana. Twórcy przyglądają się mechanizmom manipulacji, władzy i kontroli, zadając pytanie o to, na jakich fundamentach zbudowany jest kanon europejskiej kultury i jakie ofiary zostały w niego wpisane na zawsze.

Spektakl nie tylko obnaża dworskie intrygi w świecie, w którym miłość staje się grą, a obietnica – pustym gestem, ale także otwiera nową perspektywę czytania historii. Nasza opowieść zaczyna się tam, gdzie oryginał się kończy.

W centrum wydarzeń staje Cecylia – wykorzystana, odrzucona, często pomijana bohaterka, która nieświadomie zostaje pionkiem w grze o władzę i zemstę. W spektaklu odzyskuje głos i przestrzeń, by opowiedzieć swoją wersję historii. Próba zrozumienia prawdy i zmierzenia się z oprawcami nie będzie jednak łatwa – to podróż po świecie, w którym wspomnienie i wyznanie przenikają się z fikcją.

„Niebezpieczne związki” przybierają metateatralną formę śledztwa. Widz staje się uczestnikiem procesu odkrywania prawdy, w którym zarówno bohaterowie, jak i publiczność gubią się między grą, wyznaniem a pamięcią.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

„Niebezpieczne związki” to autorska adaptacja klasycznej powieści epistolarnej Pierre’a Choderlosa de Laclos, inspirowana ikonicznymi ekranizacjami Stephena Frearsa i Miloša Formana. Twórcy przyglądają się mechanizmom manipulacji, władzy i kontroli, zadając pytanie o to, na jakich fundamentach zbudowany jest kanon europejskiej kultury i jakie ofiary zostały w niego wpisane na zawsze.

Spektakl nie tylko obnaża dworskie intrygi w świecie, w którym miłość staje się grą, a obietnica – pustym gestem, ale także otwiera nową perspektywę czytania historii. Nasza opowieść zaczyna się tam, gdzie oryginał się kończy.

W centrum wydarzeń staje Cecylia – wykorzystana, odrzucona, często pomijana bohaterka, która nieświadomie zostaje pionkiem w grze o władzę i zemstę. W spektaklu odzyskuje głos i przestrzeń, by opowiedzieć swoją wersję historii. Próba zrozumienia prawdy i zmierzenia się z oprawcami nie będzie jednak łatwa – to podróż po świecie, w którym wspomnienie i wyznanie przenikają się z fikcją.

„Niebezpieczne związki” przybierają metateatralną formę śledztwa. Widz staje się uczestnikiem procesu odkrywania prawdy, w którym zarówno bohaterowie, jak i publiczność gubią się między grą, wyznaniem a pamięcią.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe.

Do miłości nie wchodzi się bezkarnie.

Jak zachowujemy się w obliczu nadmiaru miłości? Takiej miłości, która podważa utarte, monogamiczne normy i stawia znak zapytania nad przyszłością struktur relacji międzyludzkich i ich definicji? Takiej miłości, której nie do końca rozumiemy, ale może pragniemy – jeśli tylko dowiemy się, na czym polega. Morze możliwości.

W norweskim filmie „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera, Julie podejmuje decyzję o zerwaniu długoletniego związku na rzecz „miłości od pierwszego wejrzenia”. Co mogłoby się stać i jak potoczyłaby się jej historia, gdyby znała pojęcie poliamorii? Inspirując się powyższą sceną, tworzymy alternatywny scenariusz, który w zabawny, miękki i subtelny sposób buduje nowy, potencjalny świat i stwarza hipotetyczne (ale możliwe!) sytuacje, grając w miłosną grę między widzem a aktorami.

Korzystając z poli(fonicznej) i metateatralnej narracji, zadajemy sobie najtrudniejsze z pytań: o poczucie przynależności, o to, w czym leży nasza wyjątkowość, oraz jak żyć w zgodzie z samym sobą i bliskimi. To spektakl o doświadczaniu tego, czego nam brakuje – wysłuchania, przytulenia, ciepła, a w końcu o poczuciu spełnienia, szacunku i dobrej komunikacji w relacjach romantycznych – nawet jeśli obejmują więcej niż dwie osoby.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.

Teatr BARAKAH bierze na deski kolejne kultowe dzieło – tym razem serial Davida Lyncha „Miasteczko Twin Peaks”. 

W spokojnym miasteczku gdzieś na północy Stanów Zjednoczonych zostaje odnalezione ciało uczennicy, Laury Palmer… Nie, nie, nie. Nas nie interesuje słynne pytanie: „Kto zabił Laurę Palmer?”. Nas interesuje, co się z nią działo wcześniej. Przenosząc świat Twin Peaks do współczesności, dekonstruujemy ludzkie relacje, analizując brak miłości między córką i ojcem czy brak oparcia w matce niczym z obrazu „Złe matki” Giovanniego Segantiniego. Czerpiemy z „Blue Velvet” i innych lynchowskich obrazów, czerpiemy z codzienności i aktualnych problemów, zastanawiamy się, na czym polega dualizm w odwiecznej wędrówce dusz pomiędzy dobrem i złem.

„Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” to nie tylko teatralna inspiracja kultową serią Davida Lyncha. To coś zdecydowanie więcej – my twin peaksowych bohaterów oraz lynchowski, surrealistyczny klimat przenosimy w inny czas i inną przestrzeń.

* Scenariusz został napisany w ramach „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”

Teatr BARAKAH bierze na deski kolejne kultowe dzieło – tym razem serial Davida Lyncha „Miasteczko Twin Peaks”. 

W spokojnym miasteczku gdzieś na północy Stanów Zjednoczonych zostaje odnalezione ciało uczennicy, Laury Palmer… Nie, nie, nie. Nas nie interesuje słynne pytanie: „Kto zabił Laurę Palmer?”. Nas interesuje, co się z nią działo wcześniej. Przenosząc świat Twin Peaks do współczesności, dekonstruujemy ludzkie relacje, analizując brak miłości między córką i ojcem czy brak oparcia w matce niczym z obrazu „Złe matki” Giovanniego Segantiniego. Czerpiemy z „Blue Velvet” i innych lynchowskich obrazów, czerpiemy z codzienności i aktualnych problemów, zastanawiamy się, na czym polega dualizm w odwiecznej wędrówce dusz pomiędzy dobrem i złem.

„Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” to nie tylko teatralna inspiracja kultową serią Davida Lyncha. To coś zdecydowanie więcej – my twin peaksowych bohaterów oraz lynchowski, surrealistyczny klimat przenosimy w inny czas i inną przestrzeń.

* Scenariusz został napisany w ramach „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”

Do miłości nie wchodzi się bezkarnie.

Jak zachowujemy się w obliczu nadmiaru miłości? Takiej miłości, która podważa utarte, monogamiczne normy i stawia znak zapytania nad przyszłością struktur relacji międzyludzkich i ich definicji? Takiej miłości, której nie do końca rozumiemy, ale może pragniemy – jeśli tylko dowiemy się, na czym polega. Morze możliwości.

W norweskim filmie „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera, Julie podejmuje decyzję o zerwaniu długoletniego związku na rzecz „miłości od pierwszego wejrzenia”. Co mogłoby się stać i jak potoczyłaby się jej historia, gdyby znała pojęcie poliamorii? Inspirując się powyższą sceną, tworzymy alternatywny scenariusz, który w zabawny, miękki i subtelny sposób buduje nowy, potencjalny świat i stwarza hipotetyczne (ale możliwe!) sytuacje, grając w miłosną grę między widzem a aktorami.

Korzystając z poli(fonicznej) i metateatralnej narracji, zadajemy sobie najtrudniejsze z pytań: o poczucie przynależności, o to, w czym leży nasza wyjątkowość, oraz jak żyć w zgodzie z samym sobą i bliskimi. To spektakl o doświadczaniu tego, czego nam brakuje – wysłuchania, przytulenia, ciepła, a w końcu o poczuciu spełnienia, szacunku i dobrej komunikacji w relacjach romantycznych – nawet jeśli obejmują więcej niż dwie osoby.

Spektakl dla widzów od 18. roku życia.

Autorski spektakl Michała Telegi inspirowany powieścią Gilberta Adair’a „The Holy Innocents”. Making of stwarzającego się filmu „Marzyciele” to odległa dla odbiorców sztuki aktorskiej rzeczywistość zakulisowa, w której tocząca się nieustannie dyskusja o cielesności i granicach w uprawianiu sztuki zgłębia społeczne lęki i frustracje na tle seksualnym. Spektakl zadaje szereg pytań o katastrofalne skutki norm, do których wszyscy przywykliśmy, a które stają się symptomem impulsów, marzeń i potrzeb polskiego społeczeństwa.

Inspirując się dziełem Bernardo Bertolucciego, który w 2003 roku zekranizował powieść „The Holy Innocents” Gilberta Adair’a, po dwudziestu latach od światowej premiery filmu, reżyser Michał Telega zaprosił do zespołu aktorów poszukując odpowiedzi na tajemnice wewnętrznie skupionego świata. Czy świat, w którym sztuka jest sensem życia lub zapewnia ekonomiczny byt i pozwala na rozwój jest przestrzenią bezkarności wielkich marzycieli? Jak wobec ukrytych pragnień wyzwolenia seksualnego artyści mierzą się z kryzysowymi sytuacjami jakie decyzja o spełnieniu marzeń prowokuje?

data prapremiery: 22 kwietnia 2023
czas trwania: 90 minut

Autorski spektakl Michała Telegi inspirowany powieścią Gilberta Adair’a „The Holy Innocents”. Making of stwarzającego się filmu „Marzyciele” to odległa dla odbiorców sztuki aktorskiej rzeczywistość zakulisowa, w której tocząca się nieustannie dyskusja o cielesności i granicach w uprawianiu sztuki zgłębia społeczne lęki i frustracje na tle seksualnym. Spektakl zadaje szereg pytań o katastrofalne skutki norm, do których wszyscy przywykliśmy, a które stają się symptomem impulsów, marzeń i potrzeb polskiego społeczeństwa.

Inspirując się dziełem Bernardo Bertolucciego, który w 2003 roku zekranizował powieść „The Holy Innocents” Gilberta Adair’a, po dwudziestu latach od światowej premiery filmu, reżyser Michał Telega zaprosił do zespołu aktorów poszukując odpowiedzi na tajemnice wewnętrznie skupionego świata. Czy świat, w którym sztuka jest sensem życia lub zapewnia ekonomiczny byt i pozwala na rozwój jest przestrzenią bezkarności wielkich marzycieli? Jak wobec ukrytych pragnień wyzwolenia seksualnego artyści mierzą się z kryzysowymi sytuacjami jakie decyzja o spełnieniu marzeń prowokuje?

data prapremiery: 22 kwietnia 2023
czas trwania: 90 minut