repertuar
Wydarzenie numer 1: American Beauty – sprostowanie, 12 listopada 2026, godzina 19:00
O czym jest „American Beauty – sprostowanie”? O kryzysie
wieku średniego? O życiu na przedmieściach? O poszukiwaniu autentyczności? O
stereotypach?
Spektakl według scenariusza Szymona Króla konfrontuje się z
filmem Sama Mendesa, przykładając do niego nowe filtry. Pierwszym jest
współczesna perspektywa i świat, w którym widzimy, do czego doprowadziło nas
bezrefleksyjne przejmowanie amerykańskiej kultury z jej wszystkimi blaskami i
cieniami. Drugi to krytyczne podejście do wzorców relacji romantycznych, które
wciąż oddziałują na naszą wyobraźnię, chociaż mogą okazać się niebezpieczne i
prowadzić do prawdziwych dramatów. Trzecim jest absurd i groteska „amerykańskiego
snu”, widoczna, kiedy przyjrzymy mu się bliżej. Czuć ją w języku, jakim
rozmawiają postaci. Spod zwyczajnych, codziennych sytuacji raz po raz przebija
inna, zdecydowanie bardziej ponura rzeczywistość. Na ile prawdziwa okazała się
obietnica wolności, którą sprzedają nam domy na przedmieściach?
Tytuł spektaklu odnosi się do krytycznej rewizji losów
bohaterów i bohaterek. Pytamy, które elementy filmu Mendesa pozostały aktualne,
a które nie przetrwały próby czasu.
reżyseria i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Szymon Król
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
projekt graficzny tapety: Mateusz Matysek
video: Michał Nowicki
obsada: Michał Bielawski, Michał Kościuk, Monika Kufel, Hubert
Woliński, Zuzanna Woźniak, Kaja Zalewska /
Data prapremiery: 4 czerwca 2026
Czas trwania: 105 minut
Wydarzenie numer 2: American Beauty – sprostowanie, 13 listopada 2026, godzina 19:00
O czym jest „American Beauty – sprostowanie”? O kryzysie
wieku średniego? O życiu na przedmieściach? O poszukiwaniu autentyczności? O
stereotypach?
Spektakl według scenariusza Szymona Króla konfrontuje się z
filmem Sama Mendesa, przykładając do niego nowe filtry. Pierwszym jest
współczesna perspektywa i świat, w którym widzimy, do czego doprowadziło nas
bezrefleksyjne przejmowanie amerykańskiej kultury z jej wszystkimi blaskami i
cieniami. Drugi to krytyczne podejście do wzorców relacji romantycznych, które
wciąż oddziałują na naszą wyobraźnię, chociaż mogą okazać się niebezpieczne i
prowadzić do prawdziwych dramatów. Trzecim jest absurd i groteska „amerykańskiego
snu”, widoczna, kiedy przyjrzymy mu się bliżej. Czuć ją w języku, jakim
rozmawiają postaci. Spod zwyczajnych, codziennych sytuacji raz po raz przebija
inna, zdecydowanie bardziej ponura rzeczywistość. Na ile prawdziwa okazała się
obietnica wolności, którą sprzedają nam domy na przedmieściach?
Tytuł spektaklu odnosi się do krytycznej rewizji losów
bohaterów i bohaterek. Pytamy, które elementy filmu Mendesa pozostały aktualne,
a które nie przetrwały próby czasu.
reżyseria i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Szymon Król
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
projekt graficzny tapety: Mateusz Matysek
video: Michał Nowicki
obsada: Michał Bielawski, Michał Kościuk, Monika Kufel, Hubert
Woliński, Zuzanna Woźniak, Kaja Zalewska /
Data prapremiery: 4 czerwca 2026
Czas trwania: 105 minut
Wydarzenie numer 3: American Beauty – sprostowanie, 14 listopada 2026, godzina 19:00
O czym jest „American Beauty – sprostowanie”? O kryzysie
wieku średniego? O życiu na przedmieściach? O poszukiwaniu autentyczności? O
stereotypach?
Spektakl według scenariusza Szymona Króla konfrontuje się z
filmem Sama Mendesa, przykładając do niego nowe filtry. Pierwszym jest
współczesna perspektywa i świat, w którym widzimy, do czego doprowadziło nas
bezrefleksyjne przejmowanie amerykańskiej kultury z jej wszystkimi blaskami i
cieniami. Drugi to krytyczne podejście do wzorców relacji romantycznych, które
wciąż oddziałują na naszą wyobraźnię, chociaż mogą okazać się niebezpieczne i
prowadzić do prawdziwych dramatów. Trzecim jest absurd i groteska „amerykańskiego
snu”, widoczna, kiedy przyjrzymy mu się bliżej. Czuć ją w języku, jakim
rozmawiają postaci. Spod zwyczajnych, codziennych sytuacji raz po raz przebija
inna, zdecydowanie bardziej ponura rzeczywistość. Na ile prawdziwa okazała się
obietnica wolności, którą sprzedają nam domy na przedmieściach?
Tytuł spektaklu odnosi się do krytycznej rewizji losów
bohaterów i bohaterek. Pytamy, które elementy filmu Mendesa pozostały aktualne,
a które nie przetrwały próby czasu.
reżyseria i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Szymon Król
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
projekt graficzny tapety: Mateusz Matysek
video: Michał Nowicki
obsada: Michał Bielawski, Michał Kościuk, Monika Kufel, Hubert
Woliński, Zuzanna Woźniak, Kaja Zalewska /
Data prapremiery: 4 czerwca 2026
Czas trwania: 105 minut
Wydarzenie numer 4: American Beauty – sprostowanie, 15 listopada 2026, godzina 19:00
O czym jest „American Beauty – sprostowanie”? O kryzysie
wieku średniego? O życiu na przedmieściach? O poszukiwaniu autentyczności? O
stereotypach?
Spektakl według scenariusza Szymona Króla konfrontuje się z
filmem Sama Mendesa, przykładając do niego nowe filtry. Pierwszym jest
współczesna perspektywa i świat, w którym widzimy, do czego doprowadziło nas
bezrefleksyjne przejmowanie amerykańskiej kultury z jej wszystkimi blaskami i
cieniami. Drugi to krytyczne podejście do wzorców relacji romantycznych, które
wciąż oddziałują na naszą wyobraźnię, chociaż mogą okazać się niebezpieczne i
prowadzić do prawdziwych dramatów. Trzecim jest absurd i groteska „amerykańskiego
snu”, widoczna, kiedy przyjrzymy mu się bliżej. Czuć ją w języku, jakim
rozmawiają postaci. Spod zwyczajnych, codziennych sytuacji raz po raz przebija
inna, zdecydowanie bardziej ponura rzeczywistość. Na ile prawdziwa okazała się
obietnica wolności, którą sprzedają nam domy na przedmieściach?
Tytuł spektaklu odnosi się do krytycznej rewizji losów
bohaterów i bohaterek. Pytamy, które elementy filmu Mendesa pozostały aktualne,
a które nie przetrwały próby czasu.
reżyseria i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Szymon Król
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
projekt graficzny tapety: Mateusz Matysek
video: Michał Nowicki
obsada: Michał Bielawski, Michał Kościuk, Monika Kufel, Hubert
Woliński, Zuzanna Woźniak, Kaja Zalewska /
Data prapremiery: 4 czerwca 2026
Czas trwania: 105 minut
Wydarzenie numer 5: Miss Polski | ŚWIATŁO NA TEKST. Nagroda Dramaturgiczna im. Tadeusza Różewicza, 18 listopada 2026, godzina 19:00
Czytanie sztuki „Miss Polski” Elżbiety Depty
Sztuka półfinałowa V edycji Konkursu o Nagrodę
Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.
„Wskutek złamania społecznego tabu, Katarzyna zostaje
wykluczona z lokalnej wspólnoty. Tekst próbuje uchwycić emocję rodzącego
się buntu i niezgody na otaczającą rzeczywistość. To ballada
teatralna o nastoletniej dziewczynie w kryzysie,
której odpowiedzią na traumę jest poczucie humoru. Prowokuje
refleksje nad odpowiedzialnością społeczną, ceną milczenia
i obojętności. Bohaterka zadaje pytanie, czy kraj,
w którym żyjemy, dopadło zbiorowe zamarcie, niezdolność do walki
albo ucieczki” – mówi autorka.
reżyseria: Greta Oto
kompozytor: Michał Rudkowski
obsada: Wiktoria Bylinka, Weronika Nagawiecka, Nina Potapowicz
Po czytaniu performatywnym odbędzie się spotkanie
z twórcami, które poprowadzi Joanna Oparek –
przedstawicielka Rady Programowej Nagrody Dramaturgicznej im. Tadeusza
Różewicza.
Wydarzenie numer 6: Ale jaja | ŚWIATŁO NA TEKST. Nagroda Dramaturgiczna im. Tadeusza Różewicza, 19 listopada 2026, godzina 19:00
Czytanie sztuki „Ale jaja” Andrzeja Błażewicza
Sztuka półfinałowa V edycji Konkursu o Nagrodę
Dramaturgiczną im. Tadeusza Różewicza.
To prawdopodobnie pierwszy polski tekst dla teatru,
który mierzy się z tematem męskiej niepłodności. Tekst
bezkompromisowy i zabawny, określony przez samego autora jako
stand-up. Oryginalne i odważne podejście do problemu,
o którym wciąż w przestrzeni społecznej mówi się niewiele
i nie wprost.
reżyseria i choreografia: Misza Czorny
muzyka: Michał Sosna
obsada: Bartosz Brzeszcz, Franciszek Czen, Weronika Michalik, Dawid
Russek
Po czytaniu performatywnym odbędzie się spotkanie
z twórcami, które poprowadzi Joanna Oparek –
przedstawicielka Rady Programowej Nagrody Dramaturgicznej im. Tadeusza
Różewicza.
Wydarzenie numer 7: Moja miłość, 20 listopada 2026, godzina 19:00
O sile słabych.
Punktem wyjścia pracy nad spektaklem jest sytuacja
społeczności Queer w Republice Białorusi, gdzie przygotowywana ustawa zakazuje
reprezentacji jakiejkolwiek symboliki odnoszącej się do LGBT+: od ubioru i
sposobu zachowania, po dzieła sztuki. Za publikację w mediach społecznościowych
lub komentarz dotyczący tematyki Queer grozić będzie grzywna, prace społeczne,
a nawet kara więzienia. Zrozumienie przyczyn nienawistnego stosunku dyktatorów
w rodzaju Łukaszenki czy Putina oraz ich propagandystów do społeczności Queer
jest kluczowe do zrozumienia ideologii „russkiego miru”, będącej podstawą
agresywnej polityki Federacji Rosyjskiej. Stawiamy tezę, że konflikt między
społecznością LGBT+ a totalitarnymi dyktaturami jest uniwersalny, a jedną z
jego przyczyn jest specyficzna pozycja artysty Queer.
Widmo dyktatora, które w spektaklu przywołujemy, nie może
umrzeć, odradza się ciągle na nowo, przyjmując kolejne formy, infekuje
marzeniem o kolektywnej przemocy i autorytarnej opiece. Czy widmo dyktatora ma
coś do zaoferowania współczesnym Polakom? W „Mojej miłości” zestawiamy ze sobą
widmo i Queera, a także słuchamy tego, co oboje mają do powiedzenia. Ukazujemy,
jak ideologia jest kusząca, jak wabi, a równocześnie jak przenika się z Queerem
w dziwnym miłosno-nienawistnym związku.
Nasze przedstawienie nie przyjmuje formy teatru politycznego
czy dokumentalnego. Staramy się, aby nie był to spektakl bazujący na
martyrologii osób Queer. Zależy nam, aby nie reprezentować tych osób jako
ofiar, a wręcz przeciwnie, pokazać ich siłę. Tematem spektaklu jest więc siła
słabych. A siłą słabych jest również poczucie humoru. To będzie zabawny
spektakl.
Idea sztuki zrodziła się podczas pracy białorusko-polskich
twórców w Laboratorium Dramaturgicznym „Proste słowa”, zorganizowanym przez
fundację BY Teatr w Centrum Kultury w Lublinie w 2025 roku, pod opieką
kuratorską Romana Pawłowskiego.
reżyseria: Maciej
Gorczyński
scenariusz i dramaturgia: Jerzy
Duszewski*, Maciej Gorczyński, Adam Krepski*
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak
scenografia i kostiumy: Zespół
multimedia i reżyseria
światła: Iwona Bandzarewicz
obsada: Jerzy Duszewski*,
Adam Krepski*
* Artyści z Białorusi posługują się pseudonimami.
Data prapremiery: 27 marca
2026
Czas trwania: 70 minut
Spektakl dla widzów od 18. roku
życia.
W spektaklu użyte jest światło
stroboskopowe.
Wydarzenie numer 8: Na początku była ciemność i zimne ognie, 22 listopada 2026, godzina 19:00
Spektakl-zdarzenie inspirowany twórczością
Stanisława Lema, łączący p o r u s z o n e ciało, wizualizację i muzykę.
Na planetę Ziemię przybywają o n i – ci z kosmosu, z odległej
galaktyki, z czeluści
nieobjętej
rozumem małostkowego Ziemianina. Patrzą
na człowieka, obserwują,
analizują
jego gesty, słabości
zdradzane przez mimowolne ruchy warg czy krtani, postawę ciała wobec innych i podczas
nieprzespanych samotnych nocy. Ich obecność
zmusza Ziemian do postawienia szeregu pytań
i podjęcia
daremnej próby zrozumienia tego, co niezrozumiałe.
Czy żyjemy w niekończącym
się
eksperymencie, który doprowadzi nasze ciało do karykaturalności? Czy ciało zawsze będzie podlegać politycznemu sporowi? Czy będą
istnieć
partie, które będą usuwać niepotrzebne narządy z ludzkiego ciała? Czy będzie można przywrócić człowieka rozbitego na atomy i ponownie
go „złożyć”? Co z naturą? Czy będziemy tęsknić za niezmodyfikowaną cielesnością?
Czy zatęsknimy
za twarzą
drugiej osoby?
Autor „Dzienników gwiazdowych” z
niesamowitą
przenikliwością zagląda w duszę człowieka. W swoich opowiadaniach
przekracza granice ludzkiego pojmowania i stawia pytania o możliwość dialogu z tym, co jest dla nas
radykalnie obce.
koncepcja: Martyna Dyląg, Jori
Gerula, Ada Kazimierz, Anna Puzio
choreografia i wykonanie: Jori
Gerula, Ada Kazimierz, Martyna Dyląg
konsultacje reżyserskie: Bartek Juszczak
wizualizacje, światło i scenografia: Jakub Kotynia
muzyka: Michał Smajdor
kostiumy: Joanna Zemanek
Data prapremiery: 30 listopada
2024
Czas trwania: 50 minut
Spektakl powstał w ramach „Stypendium
Twórczego Miasta Krakowa”.
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
Wydarzenie numer 9: Rosemary, 27 listopada 2026, godzina 19:00
Film „Dziecko Rosemary” Romana Polańskiego z końca lat 60. staje się dla artystek i artystów Teatru BARAKAH
zapalnikiem do zgłębienia
mechanizmów manipulacji, wykorzystywanych w celu kontrolowania jednostek.
„Rosemary” to sztuka o małżeństwie
w kryzysie, które przeprowadza się
do nowego apartamentu na luksusowym osiedlu. On jest pisarzem-nieudacznikiem,
znanym z jednego tytułu, ona – profesorką
literatury, żyjącą
w cieniu męża.
„Wybawicielami” naszych bohaterów okazują
się
nowi sąsiedzi,
mieszkańcy
Lux Moderna, przepełnieni chęcią pomocy. Po czasie jednak przychodzi
pora na spłatę
długu…
Reżyser
spektaklu Michał Nowicki pyta o to, czym lub kim jest współcześnie szatan? W jaki sposób dochodzi do
manipulacji i zniewolenia? Dlaczego kobieta sama nie może decydować o sobie i swoim ciele? Czy funkcjonuje
w społeczeństwie
jako „własność
publiczna”?
reżyseria: Michał
Nowicki
scenariusz: Grzegorz Like
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł
Stus
choreografia: Martyna Dyląg
kostiumy i aranżacja przestrzeni: Monika Kufel
instalacja artystyczna: Małgorzata
Wielek
video: Michał Nowicki montaż video: Piotr Koźmiński
obsada: Michał Badeński, Michał Kościuk, Monika Kufel, Kacper Kujawa, Aniela Płudowska
Data prapremiery: 11 listopada
2023
Czas trwania: 80 minut
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
Wydarzenie numer 10: Moodywave, 28 listopada 2026, godzina 20:00
Wydarzenie numer 11: Rosemary, 29 listopada 2026, godzina 19:00
Film „Dziecko Rosemary” Romana Polańskiego z końca lat 60. staje się dla artystek i artystów Teatru BARAKAH
zapalnikiem do zgłębienia
mechanizmów manipulacji, wykorzystywanych w celu kontrolowania jednostek.
„Rosemary” to sztuka o małżeństwie
w kryzysie, które przeprowadza się
do nowego apartamentu na luksusowym osiedlu. On jest pisarzem-nieudacznikiem,
znanym z jednego tytułu, ona – profesorką
literatury, żyjącą
w cieniu męża.
„Wybawicielami” naszych bohaterów okazują
się
nowi sąsiedzi,
mieszkańcy
Lux Moderna, przepełnieni chęcią pomocy. Po czasie jednak przychodzi
pora na spłatę
długu…
Reżyser
spektaklu Michał Nowicki pyta o to, czym lub kim jest współcześnie szatan? W jaki sposób dochodzi do
manipulacji i zniewolenia? Dlaczego kobieta sama nie może decydować o sobie i swoim ciele? Czy funkcjonuje
w społeczeństwie
jako „własność
publiczna”?
reżyseria: Michał
Nowicki
scenariusz: Grzegorz Like
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł
Stus
choreografia: Martyna Dyląg
kostiumy i aranżacja przestrzeni: Monika Kufel
instalacja artystyczna: Małgorzata
Wielek
video: Michał Nowicki montaż video: Piotr Koźmiński
obsada: Michał Badeński, Michał Kościuk, Monika Kufel, Kacper Kujawa, Aniela Płudowska
Data prapremiery: 11 listopada
2023
Czas trwania: 80 minut
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
Wydarzenie numer 12: American Beauty – sprostowanie, 4 grudnia 2026, godzina 19:00
O czym jest „American Beauty – sprostowanie”? O kryzysie
wieku średniego? O życiu na przedmieściach? O poszukiwaniu autentyczności? O
stereotypach?
Spektakl według scenariusza Szymona Króla konfrontuje się z
filmem Sama Mendesa, przykładając do niego nowe filtry. Pierwszym jest
współczesna perspektywa i świat, w którym widzimy, do czego doprowadziło nas
bezrefleksyjne przejmowanie amerykańskiej kultury z jej wszystkimi blaskami i
cieniami. Drugi to krytyczne podejście do wzorców relacji romantycznych, które
wciąż oddziałują na naszą wyobraźnię, chociaż mogą okazać się niebezpieczne i
prowadzić do prawdziwych dramatów. Trzecim jest absurd i groteska „amerykańskiego
snu”, widoczna, kiedy przyjrzymy mu się bliżej. Czuć ją w języku, jakim
rozmawiają postaci. Spod zwyczajnych, codziennych sytuacji raz po raz przebija
inna, zdecydowanie bardziej ponura rzeczywistość. Na ile prawdziwa okazała się
obietnica wolności, którą sprzedają nam domy na przedmieściach?
Tytuł spektaklu odnosi się do krytycznej rewizji losów
bohaterów i bohaterek. Pytamy, które elementy filmu Mendesa pozostały aktualne,
a które nie przetrwały próby czasu.
reżyseria i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Szymon Król
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
projekt graficzny tapety: Mateusz Matysek
video: Michał Nowicki
obsada: Michał Bielawski, Michał Kościuk, Monika Kufel, Hubert
Woliński, Zuzanna Woźniak, Kaja Zalewska /
Data prapremiery: 4 czerwca 2026
Czas trwania: 105 minut
Wydarzenie numer 13: American Beauty – sprostowanie, 5 grudnia 2026, godzina 19:00
O czym jest „American Beauty – sprostowanie”? O kryzysie
wieku średniego? O życiu na przedmieściach? O poszukiwaniu autentyczności? O
stereotypach?
Spektakl według scenariusza Szymona Króla konfrontuje się z
filmem Sama Mendesa, przykładając do niego nowe filtry. Pierwszym jest
współczesna perspektywa i świat, w którym widzimy, do czego doprowadziło nas
bezrefleksyjne przejmowanie amerykańskiej kultury z jej wszystkimi blaskami i
cieniami. Drugi to krytyczne podejście do wzorców relacji romantycznych, które
wciąż oddziałują na naszą wyobraźnię, chociaż mogą okazać się niebezpieczne i
prowadzić do prawdziwych dramatów. Trzecim jest absurd i groteska „amerykańskiego
snu”, widoczna, kiedy przyjrzymy mu się bliżej. Czuć ją w języku, jakim
rozmawiają postaci. Spod zwyczajnych, codziennych sytuacji raz po raz przebija
inna, zdecydowanie bardziej ponura rzeczywistość. Na ile prawdziwa okazała się
obietnica wolności, którą sprzedają nam domy na przedmieściach?
Tytuł spektaklu odnosi się do krytycznej rewizji losów
bohaterów i bohaterek. Pytamy, które elementy filmu Mendesa pozostały aktualne,
a które nie przetrwały próby czasu.
reżyseria i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Szymon Król
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
projekt graficzny tapety: Mateusz Matysek
video: Michał Nowicki
obsada: Michał Bielawski, Michał Kościuk, Monika Kufel, Hubert
Woliński, Zuzanna Woźniak, Kaja Zalewska /
Data prapremiery: 4 czerwca 2026
Czas trwania: 105 minut
Wydarzenie numer 14: American Beauty – sprostowanie, 6 grudnia 2026, godzina 19:00
O czym jest „American Beauty – sprostowanie”? O kryzysie
wieku średniego? O życiu na przedmieściach? O poszukiwaniu autentyczności? O
stereotypach?
Spektakl według scenariusza Szymona Króla konfrontuje się z
filmem Sama Mendesa, przykładając do niego nowe filtry. Pierwszym jest
współczesna perspektywa i świat, w którym widzimy, do czego doprowadziło nas
bezrefleksyjne przejmowanie amerykańskiej kultury z jej wszystkimi blaskami i
cieniami. Drugi to krytyczne podejście do wzorców relacji romantycznych, które
wciąż oddziałują na naszą wyobraźnię, chociaż mogą okazać się niebezpieczne i
prowadzić do prawdziwych dramatów. Trzecim jest absurd i groteska „amerykańskiego
snu”, widoczna, kiedy przyjrzymy mu się bliżej. Czuć ją w języku, jakim
rozmawiają postaci. Spod zwyczajnych, codziennych sytuacji raz po raz przebija
inna, zdecydowanie bardziej ponura rzeczywistość. Na ile prawdziwa okazała się
obietnica wolności, którą sprzedają nam domy na przedmieściach?
Tytuł spektaklu odnosi się do krytycznej rewizji losów
bohaterów i bohaterek. Pytamy, które elementy filmu Mendesa pozostały aktualne,
a które nie przetrwały próby czasu.
reżyseria i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Szymon Król
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
projekt graficzny tapety: Mateusz Matysek
video: Michał Nowicki
obsada: Michał Bielawski, Michał Kościuk, Monika Kufel, Hubert
Woliński, Zuzanna Woźniak, Kaja Zalewska /
Data prapremiery: 4 czerwca 2026
Czas trwania: 105 minut
Wydarzenie numer 15: Moja miłość, 12 grudnia 2026, godzina 19:00
O sile słabych.
Punktem wyjścia pracy nad spektaklem jest sytuacja
społeczności Queer w Republice Białorusi, gdzie przygotowywana ustawa zakazuje
reprezentacji jakiejkolwiek symboliki odnoszącej się do LGBT+: od ubioru i
sposobu zachowania, po dzieła sztuki. Za publikację w mediach społecznościowych
lub komentarz dotyczący tematyki Queer grozić będzie grzywna, prace społeczne,
a nawet kara więzienia. Zrozumienie przyczyn nienawistnego stosunku dyktatorów
w rodzaju Łukaszenki czy Putina oraz ich propagandystów do społeczności Queer
jest kluczowe do zrozumienia ideologii „russkiego miru”, będącej podstawą
agresywnej polityki Federacji Rosyjskiej. Stawiamy tezę, że konflikt między
społecznością LGBT+ a totalitarnymi dyktaturami jest uniwersalny, a jedną z
jego przyczyn jest specyficzna pozycja artysty Queer.
Widmo dyktatora, które w spektaklu przywołujemy, nie może
umrzeć, odradza się ciągle na nowo, przyjmując kolejne formy, infekuje
marzeniem o kolektywnej przemocy i autorytarnej opiece. Czy widmo dyktatora ma
coś do zaoferowania współczesnym Polakom? W „Mojej miłości” zestawiamy ze sobą
widmo i Queera, a także słuchamy tego, co oboje mają do powiedzenia. Ukazujemy,
jak ideologia jest kusząca, jak wabi, a równocześnie jak przenika się z Queerem
w dziwnym miłosno-nienawistnym związku.
Nasze przedstawienie nie przyjmuje formy teatru politycznego
czy dokumentalnego. Staramy się, aby nie był to spektakl bazujący na
martyrologii osób Queer. Zależy nam, aby nie reprezentować tych osób jako
ofiar, a wręcz przeciwnie, pokazać ich siłę. Tematem spektaklu jest więc siła
słabych. A siłą słabych jest również poczucie humoru. To będzie zabawny
spektakl.
Idea sztuki zrodziła się podczas pracy białorusko-polskich
twórców w Laboratorium Dramaturgicznym „Proste słowa”, zorganizowanym przez
fundację BY Teatr w Centrum Kultury w Lublinie w 2025 roku, pod opieką
kuratorską Romana Pawłowskiego.
reżyseria: Maciej
Gorczyński
scenariusz i dramaturgia: Jerzy
Duszewski*, Maciej Gorczyński, Adam Krepski*
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak
scenografia i kostiumy: Zespół
multimedia i reżyseria
światła: Iwona Bandzarewicz
obsada: Jerzy Duszewski*,
Adam Krepski*
* Artyści z Białorusi posługują się pseudonimami.
Data prapremiery: 27 marca
2026
Czas trwania: 70 minut
Spektakl dla widzów od 18. roku
życia.
W spektaklu użyte jest światło
stroboskopowe.
Wydarzenie numer 16: Moja miłość, 13 grudnia 2026, godzina 19:00
O sile słabych.
Punktem wyjścia pracy nad spektaklem jest sytuacja
społeczności Queer w Republice Białorusi, gdzie przygotowywana ustawa zakazuje
reprezentacji jakiejkolwiek symboliki odnoszącej się do LGBT+: od ubioru i
sposobu zachowania, po dzieła sztuki. Za publikację w mediach społecznościowych
lub komentarz dotyczący tematyki Queer grozić będzie grzywna, prace społeczne,
a nawet kara więzienia. Zrozumienie przyczyn nienawistnego stosunku dyktatorów
w rodzaju Łukaszenki czy Putina oraz ich propagandystów do społeczności Queer
jest kluczowe do zrozumienia ideologii „russkiego miru”, będącej podstawą
agresywnej polityki Federacji Rosyjskiej. Stawiamy tezę, że konflikt między
społecznością LGBT+ a totalitarnymi dyktaturami jest uniwersalny, a jedną z
jego przyczyn jest specyficzna pozycja artysty Queer.
Widmo dyktatora, które w spektaklu przywołujemy, nie może
umrzeć, odradza się ciągle na nowo, przyjmując kolejne formy, infekuje
marzeniem o kolektywnej przemocy i autorytarnej opiece. Czy widmo dyktatora ma
coś do zaoferowania współczesnym Polakom? W „Mojej miłości” zestawiamy ze sobą
widmo i Queera, a także słuchamy tego, co oboje mają do powiedzenia. Ukazujemy,
jak ideologia jest kusząca, jak wabi, a równocześnie jak przenika się z Queerem
w dziwnym miłosno-nienawistnym związku.
Nasze przedstawienie nie przyjmuje formy teatru politycznego
czy dokumentalnego. Staramy się, aby nie był to spektakl bazujący na
martyrologii osób Queer. Zależy nam, aby nie reprezentować tych osób jako
ofiar, a wręcz przeciwnie, pokazać ich siłę. Tematem spektaklu jest więc siła
słabych. A siłą słabych jest również poczucie humoru. To będzie zabawny
spektakl.
Idea sztuki zrodziła się podczas pracy białorusko-polskich
twórców w Laboratorium Dramaturgicznym „Proste słowa”, zorganizowanym przez
fundację BY Teatr w Centrum Kultury w Lublinie w 2025 roku, pod opieką
kuratorską Romana Pawłowskiego.
reżyseria: Maciej
Gorczyński
scenariusz i dramaturgia: Jerzy
Duszewski*, Maciej Gorczyński, Adam Krepski*
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak
scenografia i kostiumy: Zespół
multimedia i reżyseria
światła: Iwona Bandzarewicz
obsada: Jerzy Duszewski*,
Adam Krepski*
* Artyści z Białorusi posługują się pseudonimami.
Data prapremiery: 27 marca
2026
Czas trwania: 70 minut
Spektakl dla widzów od 18. roku
życia.
W spektaklu użyte jest światło
stroboskopowe.
Wydarzenie numer 17: Ostatnie Kuszenie Chrystusa. Ewangelia Wątpliwości, 18 grudnia 2026, godzina 19:00
„Ostatnie Kuszenie Chrystusa. Ewangelia Wątpliwości” to
autorska sztuka z elementami transopery, luźno inspirowana powieścią Nikosa
Kazantzakisa, filmem Martina Scorsesego, Biblią, apokryfami i wyobrażeniami
narosłymi wokół Yeshui z Nazaretu. Interesuje nas człowiek, który zaczyna
rozpoznawać w sobie figurę Zbawcy i jednocześnie próbuje przed nią uciec. Czyj
głos słyszał bohater Nowego Testamentu? Boga czy Szatana? I skąd miał wiedzieć,
który jest który? Czy Yeshua został uczyniony Bogiem przez tych, którzy
potrzebowali zbawiciela? Czy jego śmierć była ofiarą, czy przemocą, której
później nadano sens?
Spektakl mówi w języku aramejskim, hebrajskim, jidysz, ale
także po polsku, angielsku i francusku. Języki stają się polityczną mapą wiary,
wygnania, diaspory, granic i walki o prawo do ziemi. Historia Yeshui z Nazaretu
spotyka się tu z teraźniejszością konfliktu izraelsko-palestyńskiego, z obrazem
Strefy Gazy zamienionej w ruinę. Co dzieje się z religią, kiedy
pragnienie zbawienia zaczyna usprawiedliwiać cierpienie innych?
Świat spektaklu rozpięty jest między obietnicą zbawienia a
prawem do życia tu i teraz. Jak dziś czytać Osiem Błogosławieństw, kiedy
nagroda za cierpienie może brzmieć jak wezwanie do jego akceptacji? Jak patrzeć
na Drogę Krzyżową, wiedząc, że jej kulminacją jest publiczna egzekucja ciała?
Azazel nie kusi Yeshui grzechem. Oferuje mu wyjście poza porządek
posłuszeństwa, proroctwa i mesjańskiego przeznaczenia: miłość, cielesność,
starość, zwyczajne ziemskie szczęście.
ruch sceniczny: Martyna Dyląg
obsada: Katarzyna Gierla, Paweł Kiedrowski, Monika Kufel, Jacek Musiał, Michał Nowicki, Linus Wdowiarz-Bilski
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe oraz dym sceniczny.
Wydarzenie numer 18: Ostatnie Kuszenie Chrystusa. Ewangelia Wątpliwości, 19 grudnia 2026, godzina 19:00
„Ostatnie Kuszenie Chrystusa. Ewangelia Wątpliwości” to
autorska sztuka z elementami transopery, luźno inspirowana powieścią Nikosa
Kazantzakisa, filmem Martina Scorsesego, Biblią, apokryfami i wyobrażeniami
narosłymi wokół Yeshui z Nazaretu. Interesuje nas człowiek, który zaczyna
rozpoznawać w sobie figurę Zbawcy i jednocześnie próbuje przed nią uciec. Czyj
głos słyszał bohater Nowego Testamentu? Boga czy Szatana? I skąd miał wiedzieć,
który jest który? Czy Yeshua został uczyniony Bogiem przez tych, którzy
potrzebowali zbawiciela? Czy jego śmierć była ofiarą, czy przemocą, której
później nadano sens?
Spektakl mówi w języku aramejskim, hebrajskim, jidysz, ale
także po polsku, angielsku i francusku. Języki stają się polityczną mapą wiary,
wygnania, diaspory, granic i walki o prawo do ziemi. Historia Yeshui z Nazaretu
spotyka się tu z teraźniejszością konfliktu izraelsko-palestyńskiego, z obrazem
Strefy Gazy zamienionej w ruinę. Co dzieje się z religią, kiedy
pragnienie zbawienia zaczyna usprawiedliwiać cierpienie innych?
Świat spektaklu rozpięty jest między obietnicą zbawienia a
prawem do życia tu i teraz. Jak dziś czytać Osiem Błogosławieństw, kiedy
nagroda za cierpienie może brzmieć jak wezwanie do jego akceptacji? Jak patrzeć
na Drogę Krzyżową, wiedząc, że jej kulminacją jest publiczna egzekucja ciała?
Azazel nie kusi Yeshui grzechem. Oferuje mu wyjście poza porządek
posłuszeństwa, proroctwa i mesjańskiego przeznaczenia: miłość, cielesność,
starość, zwyczajne ziemskie szczęście.
ruch sceniczny: Martyna Dyląg
obsada: Katarzyna Gierla, Paweł Kiedrowski, Monika Kufel, Jacek Musiał, Michał Nowicki, Linus Wdowiarz-Bilski
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe oraz dym sceniczny.
Wydarzenie numer 19: Dzieci z dworca ZOO, 8 stycznia 2027, godzina 19:00
„Czułam się jak we wspaniałej, nowej rodzinie. Nie
mówiłam dużo,
ale miałam, wiedziałam, że
mogłabym z nimi rozmawiać
o wszystkim. Heroina zrobiła z nas rodzeństwo.
Wszyscy byliśmy
równi. Potrafiłabym zdradzić
im najskrytsze myśli.
Czułam się
szczęśliwa
jak nigdy dotąd.
Spaliśmy
w jednym łóżku.
Nikt mnie nawet nie dotknął.
Byliśmy
przecież
rodzeństwem,
heroinowym rodzeństwem”.
Świat
może
być
dobry, tak mówią,
tak jest nauczane. Do świata
trzeba się
przystosować,
grać
według jego reguł. To też
częste.
Jednak nie wszyscy potrafią.
Nie każdy
jest w stanie się
przystosować,
nie każdy
potrafi znaleźć
jakąkolwiek
nić
porozumienia ze światem,
z ludźmi,
z samym sobą.
Nie wszyscy mają
wystarczająco
siły, nadziei. Niektórzy wszystko widzą
poprzez ciemne okulary. Takie są
dzieci z dworca ZOO. Pragną
uciec, pragną
bliskości,
światła,
co często
sprawia, że
parzą
się
albo płoną.
Świat
może
być
dobry. Kiedy się
dobrze przyćpa.
autor: Christiane F. /
tłumaczenie: Ryszard Turczyn
reżyseria: Sebastian
Oberc
dramaturgia: Bartek Harat,
Sebastian Oberc
muzyka: Adrian Konarski
aranżacja przestrzeni: Sebastian
Oberc
choreografia: Iwona Olszowska
kostiumy: Monika Kufel
reżyseria
świateł: Michał Nowicki
obsada: Maciej Charyton /
Maksymilian Piotrowski / Hubert Woliński, Roman Gancarczyk / Sebastian Oberc,
Monika Kufel, Paulina Michta / Matylda Sawicka, Michał Nowicki, Agata Pośnik, Marcel
Parysek / Michał Przestrzelski / Daniel Namiotko, Dominik Stroka / Sebastian
Oberc, Mikołaj Śmierzchalski
/ Kacper Kujawa, Ewelina Walczak, Damian Wierzbicki / Filip Lipiecki
Data premiery: 11 listopada 2017
Czas trwania: 200 minut (jedna
przerwa)
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe oraz są wykorzystywane wyroby tytoniowe.
Wydarzenie numer 20: Dzieci z dworca ZOO – godz. 13:00, 9 stycznia 2027, godzina 13:00
„Czułam się jak we wspaniałej, nowej rodzinie. Nie
mówiłam dużo,
ale miałam, wiedziałam, że
mogłabym z nimi rozmawiać
o wszystkim. Heroina zrobiła z nas rodzeństwo.
Wszyscy byliśmy
równi. Potrafiłabym zdradzić
im najskrytsze myśli.
Czułam się
szczęśliwa
jak nigdy dotąd.
Spaliśmy
w jednym łóżku.
Nikt mnie nawet nie dotknął.
Byliśmy
przecież
rodzeństwem,
heroinowym rodzeństwem”.
Świat
może
być
dobry, tak mówią,
tak jest nauczane. Do świata
trzeba się
przystosować,
grać
według jego reguł. To też
częste.
Jednak nie wszyscy potrafią.
Nie każdy
jest w stanie się
przystosować,
nie każdy
potrafi znaleźć
jakąkolwiek
nić
porozumienia ze światem,
z ludźmi,
z samym sobą.
Nie wszyscy mają
wystarczająco
siły, nadziei. Niektórzy wszystko widzą
poprzez ciemne okulary. Takie są
dzieci z dworca ZOO. Pragną
uciec, pragną
bliskości,
światła,
co często
sprawia, że
parzą
się
albo płoną.
Świat
może
być
dobry. Kiedy się
dobrze przyćpa.
autor: Christiane F. /
tłumaczenie: Ryszard Turczyn
reżyseria: Sebastian
Oberc
dramaturgia: Bartek Harat,
Sebastian Oberc
muzyka: Adrian Konarski
aranżacja przestrzeni: Sebastian
Oberc
choreografia: Iwona Olszowska
kostiumy: Monika Kufel
reżyseria
świateł: Michał Nowicki
obsada: Maciej Charyton /
Maksymilian Piotrowski / Hubert Woliński, Roman Gancarczyk / Sebastian Oberc,
Monika Kufel, Paulina Michta / Matylda Sawicka, Michał Nowicki, Agata Pośnik, Marcel
Parysek / Michał Przestrzelski / Daniel Namiotko, Dominik Stroka / Sebastian
Oberc, Mikołaj Śmierzchalski
/ Kacper Kujawa, Ewelina Walczak, Damian Wierzbicki / Filip Lipiecki
Data premiery: 11 listopada 2017
Czas trwania: 200 minut (jedna
przerwa)
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe oraz są wykorzystywane wyroby tytoniowe.
Wydarzenie numer 21: Dzieci z dworca ZOO – godz. 19:00, 9 stycznia 2027, godzina 19:00
„Czułam się jak we wspaniałej, nowej rodzinie. Nie
mówiłam dużo,
ale miałam, wiedziałam, że
mogłabym z nimi rozmawiać
o wszystkim. Heroina zrobiła z nas rodzeństwo.
Wszyscy byliśmy
równi. Potrafiłabym zdradzić
im najskrytsze myśli.
Czułam się
szczęśliwa
jak nigdy dotąd.
Spaliśmy
w jednym łóżku.
Nikt mnie nawet nie dotknął.
Byliśmy
przecież
rodzeństwem,
heroinowym rodzeństwem”.
Świat
może
być
dobry, tak mówią,
tak jest nauczane. Do świata
trzeba się
przystosować,
grać
według jego reguł. To też
częste.
Jednak nie wszyscy potrafią.
Nie każdy
jest w stanie się
przystosować,
nie każdy
potrafi znaleźć
jakąkolwiek
nić
porozumienia ze światem,
z ludźmi,
z samym sobą.
Nie wszyscy mają
wystarczająco
siły, nadziei. Niektórzy wszystko widzą
poprzez ciemne okulary. Takie są
dzieci z dworca ZOO. Pragną
uciec, pragną
bliskości,
światła,
co często
sprawia, że
parzą
się
albo płoną.
Świat
może
być
dobry. Kiedy się
dobrze przyćpa.
autor: Christiane F. /
tłumaczenie: Ryszard Turczyn
reżyseria: Sebastian
Oberc
dramaturgia: Bartek Harat,
Sebastian Oberc
muzyka: Adrian Konarski
aranżacja przestrzeni: Sebastian
Oberc
choreografia: Iwona Olszowska
kostiumy: Monika Kufel
reżyseria
świateł: Michał Nowicki
obsada: Maciej Charyton /
Maksymilian Piotrowski / Hubert Woliński, Roman Gancarczyk / Sebastian Oberc,
Monika Kufel, Paulina Michta / Matylda Sawicka, Michał Nowicki, Agata Pośnik, Marcel
Parysek / Michał Przestrzelski / Daniel Namiotko, Dominik Stroka / Sebastian
Oberc, Mikołaj Śmierzchalski
/ Kacper Kujawa, Ewelina Walczak, Damian Wierzbicki / Filip Lipiecki
Data premiery: 11 listopada 2017
Czas trwania: 200 minut (jedna
przerwa)
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu użyte jest światło stroboskopowe oraz są wykorzystywane wyroby tytoniowe.
Wydarzenie numer 22: Arizona, 23 stycznia 2027, godzina 19:00
„Arizona” autorstwa Anieli Płudowskiej,
inspirowana filmem „Arizona Dream” Emira Kusturicy, to opowieść o świecie, w którym bohaterowie mierzą się
ze stratą.
W zapomnianym miasteczku, zawieszonym gdzieś w podlaskim województwie, nic nie jest
oczywiste. To świat,
gdzie rzeczywistość
rozpada się
na fragmenty, a mieszkający
w nim ludzie zmagają
się
z brakiem, którego nie potrafią
nazwać
– pustką
po bliskich, po sobie, po marzeniach.
Na scenie spotykają się
rencista prowadzący
„Arizonę”
– komis używanych
samochodów, niespełniony naturszczyk, bratanek pogrążony w żałobie, mordercza macocha i jej
pasierbica. Każde
z nich wciąż
czegoś
szuka, choć
intuicyjnie czują,
że
to, co utracone, nie może
już
powrócić.
To właśnie
w tym pęknięciu – w doświadczeniu braku – pojawia się pragnienie ulgi, ucieczki, a może wolności… Czym one są, jeśli nie da się ich uchwycić ani zatrzymać?
Spektakl prowadzi widza w przestrzeń absurdu. Świat nabiera cech surrealistycznego
pejzażu.
Znajome gesty i sytuacje rozmywają
się,
wątki
urywają,
by za chwilę
odrodzić
się
w nowej, innej formie.
reżyseria
i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Aniela Płudowska
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
obsada: Michał Kościuk,
Monika Kufel, Matylda Sawicka, Dawid Tas, Hubert Woliński
Data prapremiery: 3 października
2025
Czas trwania: 90 minut
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu wykorzystywane są
wyroby tytoniowe.
Wydarzenie numer 23: Arizona, 24 stycznia 2027, godzina 19:00
„Arizona” autorstwa Anieli Płudowskiej,
inspirowana filmem „Arizona Dream” Emira Kusturicy, to opowieść o świecie, w którym bohaterowie mierzą się
ze stratą.
W zapomnianym miasteczku, zawieszonym gdzieś w podlaskim województwie, nic nie jest
oczywiste. To świat,
gdzie rzeczywistość
rozpada się
na fragmenty, a mieszkający
w nim ludzie zmagają
się
z brakiem, którego nie potrafią
nazwać
– pustką
po bliskich, po sobie, po marzeniach.
Na scenie spotykają się
rencista prowadzący
„Arizonę”
– komis używanych
samochodów, niespełniony naturszczyk, bratanek pogrążony w żałobie, mordercza macocha i jej
pasierbica. Każde
z nich wciąż
czegoś
szuka, choć
intuicyjnie czują,
że
to, co utracone, nie może
już
powrócić.
To właśnie
w tym pęknięciu – w doświadczeniu braku – pojawia się pragnienie ulgi, ucieczki, a może wolności… Czym one są, jeśli nie da się ich uchwycić ani zatrzymać?
Spektakl prowadzi widza w przestrzeń absurdu. Świat nabiera cech surrealistycznego
pejzażu.
Znajome gesty i sytuacje rozmywają
się,
wątki
urywają,
by za chwilę
odrodzić
się
w nowej, innej formie.
reżyseria
i dramaturgia: Michał Nowicki
scenariusz: Aniela Płudowska
muzyka na żywo: Piotr Korzeniak, Paweł Stus
choreografia: Martyna Dyląg
scenografia i kostiumy: Monika Kufel
multimedia: Yana Maroz
obsada: Michał Kościuk,
Monika Kufel, Matylda Sawicka, Dawid Tas, Hubert Woliński
Data prapremiery: 3 października
2025
Czas trwania: 90 minut
Spektakl dla widzów od 18. roku życia.
W spektaklu wykorzystywane są
wyroby tytoniowe.
Wydarzenie numer 24: Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam, 29 stycznia 2027, godzina 19:00
Teatr
BARAKAH bierze na deski kolejne kultowe dzieło – tym razem serial Davida Lyncha
„Miasteczko Twin Peaks”.
W
spokojnym miasteczku gdzieś na północy Stanów Zjednoczonych zostaje odnalezione
ciało uczennicy, Laury Palmer… Nie, nie, nie. Nas nie interesuje słynne
pytanie: „Kto zabił Laurę Palmer?”. Nas interesuje, co się z nią działo
wcześniej. Przenosząc świat Twin Peaks do współczesności, dekonstruujemy
ludzkie relacje, analizując brak miłości między córką i ojcem czy brak oparcia
w matce niczym z obrazu „Złe matki” Giovanniego Segantiniego. Czerpiemy z „Blue
Velvet” i innych lynchowskich obrazów, czerpiemy z codzienności i aktualnych
problemów, zastanawiamy się, na czym polega dualizm w odwiecznej wędrówce dusz
pomiędzy dobrem i złem.
„Twin
Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” to nie tylko teatralna inspiracja kultową
serią Davida Lyncha. To coś zdecydowanie więcej – my twin peaksowych bohaterów
oraz lynchowski, surrealistyczny klimat przenosimy w inny czas i inną
przestrzeń.
reżyseria: Michał Nowicki
scenariusz: Grzegorz Like
muzyka na żywo: Piotr
Korzeniak
scenografia i kostiumy: Monika
Kufel
dodatkowo w obsadzie filmowej /
wokale: Lena Witkowska
video: Rafał Pogoda
obsada: Krzysztof
Cybulski / Mateusz Lisiecki, Michał Kościuk, Monika Kufel, Filip
Lipiecki, Marcin Piotrowiak, Aniela Płudowska / Zuzanna Woźniak
Data prapremiery: 10
grudnia 2022
Czas trwania: 115 minut
Nagrania video zostały zrealizowane
w Parku Rozrywki RABKOLAND.
Zdjęcia i nagrania video zostały
zrobione w FENIKS Dancing Club & Restaurant.
*
Scenariusz został napisany w ramach „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”.
Spektakl dla widzów od 18. roku
życia.
W spektaklu użyte jest światło
stroboskopowe oraz są wykorzystywane wyroby tytoniowe.
Wydarzenie numer 25: Twin Peaks: do drzwi czerwonych zapukam, 30 stycznia 2027, godzina 19:00
Teatr
BARAKAH bierze na deski kolejne kultowe dzieło – tym razem serial Davida Lyncha
„Miasteczko Twin Peaks”.
W
spokojnym miasteczku gdzieś na północy Stanów Zjednoczonych zostaje odnalezione
ciało uczennicy, Laury Palmer… Nie, nie, nie. Nas nie interesuje słynne
pytanie: „Kto zabił Laurę Palmer?”. Nas interesuje, co się z nią działo
wcześniej. Przenosząc świat Twin Peaks do współczesności, dekonstruujemy
ludzkie relacje, analizując brak miłości między córką i ojcem czy brak oparcia
w matce niczym z obrazu „Złe matki” Giovanniego Segantiniego. Czerpiemy z „Blue
Velvet” i innych lynchowskich obrazów, czerpiemy z codzienności i aktualnych
problemów, zastanawiamy się, na czym polega dualizm w odwiecznej wędrówce dusz
pomiędzy dobrem i złem.
„Twin
Peaks: do drzwi czerwonych zapukam” to nie tylko teatralna inspiracja kultową
serią Davida Lyncha. To coś zdecydowanie więcej – my twin peaksowych bohaterów
oraz lynchowski, surrealistyczny klimat przenosimy w inny czas i inną
przestrzeń.
reżyseria: Michał Nowicki
scenariusz: Grzegorz Like
muzyka na żywo: Piotr
Korzeniak
scenografia i kostiumy: Monika
Kufel
dodatkowo w obsadzie filmowej /
wokale: Lena Witkowska
video: Rafał Pogoda
obsada: Krzysztof
Cybulski / Mateusz Lisiecki, Michał Kościuk, Monika Kufel, Filip
Lipiecki, Marcin Piotrowiak, Aniela Płudowska / Zuzanna Woźniak
Data prapremiery: 10
grudnia 2022
Czas trwania: 115 minut
Nagrania video zostały zrealizowane
w Parku Rozrywki RABKOLAND.
Zdjęcia i nagrania video zostały
zrobione w FENIKS Dancing Club & Restaurant.
*
Scenariusz został napisany w ramach „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”.
Spektakl dla widzów od 18. roku
życia.
W spektaklu użyte jest światło
stroboskopowe oraz są wykorzystywane wyroby tytoniowe.